“We doen even een stapje terug. Jij bent jij en ik ben ik. We behandelen elkaar gelijkwaardig. Je bent geen patiënt van mij. Ik ben hier omdat jij hebt aangegeven dat je iets mist, en ik help je om te kijken wat je leuk vindt en wat nog bij je past.”
Een meneer met dementie stelde een vraag die Elles Duin raakte:
“Waarom komen er eigenlijk zoveel mensen voor mij?”
Achter die vraag zat een gevoel dat veel mensen zullen herkennen: de angst om vooral gezien te worden als iemand die hulp nodig heeft. Voor Elles laat dit zien waar de sociale benadering over gaat. Over de persoon, de mens. Over vertrouwen, gelijkwaardigheid en de ruimte om allebei jezelf te blijven.
Soms zit de grootste verandering niet in iets groots, maar in de ruimte om gewoon jezelf te mogen zijn.
