Vanochtend werd ik gebeld door de vrouw van één van mijn deelnemers. Nog voordat ze iets zei, hoorde ik de paniek in haar stem. Ze was radeloos, uitgeput en volledig over haar toeren.
Haar man — die de laatste weken al flink aan het kwakkelen was — ging ineens hard achteruit. Na meerdere ziekenhuisbezoeken was duidelijk geworden dat de dementie meer grip op hem kreeg. Geen nieuwe diagnoses, geen andere bijzonderheden, maar toch voelde alles anders. Meneer zag dingen die er niet waren, sprak verward, en was zelfs uit bed gekropen waarna hij opnieuw gevallen was. Mevrouw had al nachten nauwelijks geslapen; de vermoeidheid droop uit haar woorden.
Ze had de huisarts gebeld, maar voelde zich niet gehoord. En dus belde ze mij — omdat ze simpelweg niet meer wist wat ze moest doen.
Ik luisterde naar haar verhaal en nam de tijd om er écht te zijn. We spraken af dat ik contact zou opnemen met de casemanager. Helaas bleek zij net die dag vrij. Gelukkig had ik eerder die week al met haar gesproken, omdat ik zag dat het bij dit echtpaar steeds verder misging: meneer verslechterde snel en mevrouw raakte steeds meer overbelast. De casemanager had daarom al een afspraak geregeld met de SOG (Specialist Ouderengeneeskunde) om samen de situatie te beoordelen.
Omdat ik wist wie de huisarts was, heb ik daar zelf contact mee opgenomen. Ze waren blij dat ik belde. Ook zij bleken al druk bezig met deze casus en zagen de ernst van de situatie, maar konden op dat moment niet veel meer doen. Wel hadden ze inmiddels ook de SOG ingeschakeld én thuiszorg aangetrokken voor begeleiding — goed om te horen dat ook zij al in de actie-modus zaten.
Later die middag, omdat ik toch in de buurt was, haalde ik bij de huisarts een potje op om urine te laten controleren op een eventuele Delier. We spraken daar nog uitgebreid over de situatie van het echtpaar. Daarna bracht ik het potje bij meneer en mevrouw langs. De huisarts zou later die middag bij hen aankloppen voor een gesprek — een gesprek dat uiteindelijk confronterend maar nodig was voor mevrouw.
Ik kon zelf niet lang blijven; mijn agenda zat vol. Maar ik had voor de volgende dag al een afspraak staan met het echtpaar, en ik benadrukte dat ze die vooral niet moesten afzeggen. “Al is het maar om even je hart te luchten,” zei ik. Mevrouw was zichtbaar opgelucht en emotioneel. Het deed haar goed dat iemand écht naar haar luisterde.
En precies dát raakte mij. Hoe waardevol het is wanneer iedereen met de neuzen dezelfde kant op staat. Wanneer je verbinding legt tussen mensen en instanties. Wanneer je korte lijnen kunt creëren zodat niemand zich alleen hoeft te voelen in een situatie die al zwaar genoeg is.
De volgende dag kwam ik opnieuw bij meneer en mevrouw. Mevrouw was nog steeds uitgeput en geëmotioneerd, maar ze voelde zich eindelijk gehoord. En meneer? Het ging gelukkig nét iets beter.
Het zijn dit soort momenten die me eraan herinneren waarom samenwerken zo belangrijk is — en waarom aandacht soms het grootste verschil maakt.
