Hij stond altijd op de golfbaan. Totdat het ineens niet meer ging.
Sinds februari ben ik betrokken bij een echtpaar waarvan meneer twee jaar geleden de diagnose Alzheimer kreeg. Via de Casemanager kreeg ik de vraag om mee te denken: Hoe kunnen we zijn kwaliteit van leven verbeteren?
Al snel werd duidelijk wat er ontbrak. Golfen was voor hem veel meer dan een hobby — het gaf plezier, rust en houvast. Maar door zijn ziekte lukte het niet meer en viel dat langzaam weg.
Tijdens een huisbezoek dacht ik: dit moeten we toch kunnen terugbrengen.
Ik nam, nadat ik dit met meneer en zijn echtgenoot had besproken, contact op met de golfbaan. Hun reactie was direct positief: meneer was welkom, zolang er iemand met hem mee zou lopen.
De golfbaan had op dat moment zelf nog geen geschikte begeleider en ik besloot om de vraag uit te zetten bij WelzijnWonenPlus. En toen gebeurde er iets bijzonders.
Via deze organisatie werd al vrij snel een vrijwilliger gevonden. En toevallig (of misschien juist niet) was dit iemand die al op dezelfde golfbaan kwam én daar al was benaderd door de Golfbaan zelf. Ook zij waren dus verder gaan nadenken hierover.
Alles viel op z’n plek.
Toen ik opnieuw op huisbezoek ging, was meneer zelfs al met deze vrijwilliger de baan op geweest. En je zag meteen het effect: het deed hem zichtbaar goed!
Dit is waar mijn werk om draait. Niet altijd grote oplossingen, maar de juiste mensen met elkaar verbinden. Soms is dat genoeg om iemand weer iets terug te geven wat echt telt.
Bij deze deelnemer speelt er meer en daarom ga ik samen met hem en zijn naasten verder kijken. Onder andere met het gespreksinstrument van Sociale Benadering. Zo krijg ik beter inzicht in hun leefwereld, hun netwerk en wat zij nodig hebben om het leven zo prettig mogelijk te houden.
Want uiteindelijk draait het om één ding: blijven kijken naar wat iemand nog wél kan — en wat het leven de moeite waard maakt.
